Варашкевіч Ігар

%d0%92%d0%90%d0%a0%d0%90%d0%a8%d0%9a%d0%95%d0%92%d0%86%d0%a7

З кнігі "Мазаіка жыцця"

Упэўнены, далёка не ўсе ведаюць, што да назвы самага вядомага рок-гурту меў дачыненне знаны беларусіст Адам Мальдзіс. Здарылася гэта ў сярэдзіне 1980-х. Калі шукалi назву для гурту, якi потым стаў звацца “Бонда”, сярод слоў-кандыдатаў (іх прапанаваў паэт Анатоль Сыс, а Адам Восіпавіч пракаментаваў кожнае) было i “Крама”. Яго i выкарысталi ў 1991 годзе.

Лідару гурту Ігару Варашкевічу перш за ўсё спадабалася тое, што ў іх назвы будзе так шмат значэнняў…

Першая крама

“Для мяне яна адчынілася 15 жніўня 1960 года ў Баранавічах у мясцовым раддоме. Але першыя дзіцячыя ўспаміны звязаныя, зразумела, не з раддомам, бо, натуральна, пра тое нічога памятаць не магу. Успамінаецца дзіцячы садок, дакладней, як мяне адтуль заўчасна забірала бабуля. Мяне гэта вельмі радавала, бо я ніколі не любіў вялікую колькасць людзей, то бок натоўп.

Сцэна — гэта іншая справа. Перад ёй зусім не натоўп. Не падабаецца той, што бывае ў звычайным жыцці. Я, напрыклад, не аматар хадзіць на Камароўку. Мне там адразу становіцца дрэнна. Брыду, як зомбі. Шопінг і гандаль — не для мяне. На любым рынку хуценька нешта купляю і яшчэ хутчэй адтуль збягаю.

Я не вельмі люблю канцэрты на стадыёнах, больш да спадобы залы на 200-300-500 чалавек. Калі людзей шмат, працуеш неяк па-іншаму, адчуваеш іншыя эмоцыі. Ніколі не імкнуўся да масавага ідалапаклонства. І вельмі спакойна стаўлюся да таго, што нехта называе мяне “легендай беларускага рока”.

Мой бацька, Уладзімір Фаміч, нарадзіўся ў 1935 годзе ў Мядзелі, аднак, неўзабаве, пераехаў у Паставы, таму адным са складнікаў успрыняцця тых часоў я лічу менавіта Паставы.

На жаль, у 1996 годзе таты не стала. Скончыў зямны шлях адразу пасля выхаду на пенсію, таму я прыдумаў такі жартлівы “алгарытм”: для гэтай улады выгадна, каб чалавек памёр у год выбараў, перад смерцю паспеў “правільна” прагаласаваць, а потым адразу пайсці з жыцця, каб не плаціць яму пенсію…

А маці, Тамара Ільінічна, родам з Гомеля. Яе бацька ваяваў, і пасля вайны яго накіравалі ў Баранавічы начальнікам мясцовага вузла сувязі. Там і працаваў усё сваё жыццё.

Таму ў маім дзяцінстве як бы існавалі два палярныя полюсы выхавання. Цалкам саветызаваныя Баранавічы, дзе заўсёды было шмат вайсковых часцей, і Паставы з іх польска-беларускім духам.

Аднак зразумеў гэты падзел я крыху пазней, а тады пачуваўся звычайным савецкім хлопчыкам, у якога ўсё нармальна — адзін у бацькоў, дзядулі і бабулі, прадзядулі і прабабулі, яслі, дзіцячы садок і г. д.

Мае бацькі пазнаёміліся і пабраліся шлюбам у Баранавічах. Маці там жыла пастаянна, а тата прыехаў па размеркаванні пасля геалагічнага тэхнікума. Ён працаваў бурыльшчыкам. Толькі шукаў не нафту, а звычайную ваду для піцця. І быў не звычайным рабочым, а галоўным інжынерам, намеснікам дырэктара.

Даволі часта ездзіў у камандзіроўкі і, калі дазваляла вучоба (канікулы альбо выхадныя), браў мяне з сабой. Я вельмі любіў тыя падарожжы.

А маці працавала на мясцовай радыёстанцыі, бо калісьці скончыла адпаведны тэхнікум у Пінску.

Першыя дзіцячыя ўспаміны — паездка ў Крым, калі мне было толькі пяць гадоў. А яшчэ першы малюнак — у дзіцячым садку акварэллю намаляваў Крэмль. Малюнак вялікі, з салютам…

Памятаю таксама, што з тых часоў я з любой стравы выкідваю цыбулю, бо амаль не магу яе есці. У ніякім выглядзе. У дзяцінстве мяне ад яе ўвогуле ванітавала.

Сёння гэта не такая вялікая праблема, але калі бываю ў гасцях і пытаюся, што ў салаце, заўсёды гучыць шмат пытанняў накшталт: “А што табе зробіцца?”

Гэта адносна “баранавіцкай” часткі дзяцінства. “Пастаўская” ж перш за ўсё асацыюецца з пернікамі, якія мне пякла тамтэйшая бабуля. Яна так іх называла, але гэта не быў пернік у тым выглядзе, як мы яго ведаем. Хутчэй сапраўдны пірог.

Некалі запісаў нават рэцэпт. Потым ён згубіўся, але я не надта засмуціўся, бо паўтарыць бабуліна печыва немагчыма па вызначэнні.

Яшчэ ў Паставах я даволі часта еў фінскія цукеркі “Файзер” або “Гелас”. Бабуля добра шыла, і ёй прыносілі розныя салодкія прэзенты. Вельмі смачна… Цяпер, напэўна, такіх няма.

У 1967 годзе пайшоў у сёмую школу. Там быў “ангельскі ўхіл”, і сёння вельмі шкадую, што лайдачыў, «ухіляўся»… Канешне, магу спяваць па-ангельску, але не больш…

Крама захапленняў

Прыкладна да пятага класа я вучыўся больш-менш, а потым вучоба стала цалкам не цікавай. На ўроках з большасці толькі маляваў, а з сёмага класа яшчэ і захапіўся рок-музыкай. Больш за ўсё падабаліся “Led Zeppelin”, “Deep Purple”, “Nazareth”, “Slade”, “Pink Floyd”, “Doors”, Джымі Хендрыкс, Джэніс Жоплін.

Словам, увесь “джэнтльменскі набор” тых часоў.

Шчыра кажучы, не разумею тых, хто ігнаруе класіку нашага жанру і лічыць гэта нечым звыш арыгінальным. Ёсць рок-н-рол, панк-рок, хард-рок і г. д. У рок-музыцы можна эксперыментаваць i змяняць, але трэба ведаць крынiцы, грунт, гiсторыю.

У дадатак да рок-музыкі я слухаў шмат блюза. Пераважна па радыё, для чаго “лавіў” польскія і чэшскія радыёстанцыі, дзе было шмат аўтэнтычнага “чорнага” блюза.

Мікст гэтых двух жанраў і склаў тое, што мы граем усё жыццё, што я называю народным беларускім блюзам, а агульнапрынятая назва — рок-блюз.

Паралельна моцна захапляўся прыгодніцкай літаратурай і кніжкамі пра свет жывёл. Зараз, напэўна, гэтыя прозвішчы нікому нічога не скажуць, а тады былі амаль культавымі — Джой Адамсан, Бернард Гржымек, Джэралд Дарал з яго фільмам пра львіцу “Народжаная свабоднай”. Сёння гэта ўсё можна ўбачыць на “Animal planet”, а колісь толькі прачытаць…

З прыгодніцкай літаратуры адужаў усяго Джэка Лондана, Конан-Дойля, Герберта Уэлса (фантастыку таксама любіў). Гэта мяне больш вабіла, чым школьная праграма.

Нават хацеў быць заолагам, але, калі справа дайшла да біялогіі, стала відавочна, што ніколі ім не стану.

Матэматыка, фізіка для мяне — “кранты”. Тое ж самае наконт хіміі і біялогіі. Не навукоўца я.

У старэйшых класах, калі ламаў галаву над тым, што рабіць пасля школы, быў у роспачы, бо разумеў, што без гэтых навук нікуды не паступлю.

Менавіта таму ўсур’ёз разглядаў варыянт стаць бібліятэкарам…

Але больш за ўсё вабіла маляванне. Паўтаруся, гэта захапленне з дзяцінства. Бацькі заўважылі схільнасць і пачалі купляць каляровыя алоўкі, якімі я любіў маляваць. Класічны жывапіс — не зусім маё. Больш да спадобы графіка.

У Паставах яшчэ захаваліся малюнкі, зробленыя напрыканцы 60-х гадоў мінулага стагоддзя, то бок адны з самых першых.

Ад таго захаплення не адмовіўся цалкам і цяпер. Напрыклад, у 2008 годзе ў мінскай галерэі «Падземка» прайшла выстава маіх мастацкіх работ, арганізаваная разам з вядомай мастачкай Нікай Сандрас.

Паралельна з гэтым захапленнем узмацнялася цікавасць да рыбалкі ў прыватнасці, і беларускай прыроды ўвогуле. Памятаю, з бацькамі ў час іх адпачынку заўсёды ездзілі ў Швакшты. Людзей там практычна не было. Некалькі тыдняў я праводзіў як нейкі “абарыген”.

Не так даўно пабываў там зноўку. Мясціны свайго дзяцінства ледзь пазнаў. Усё змянілася надзвычай кардынальна.

З гадамі больш хочацца цішыні. Нават калі на возеры няма клёву, гэта не важна. Прыгажосць у іншым. У сонцы, якое ўзыходзіць, альбо зорках, за якімі ты назіраеш, калі сядзіш ноччу ля вогнішча. На жаль, нашы дзеці ўсяго гэтага могуць ужо не ўбачыць…

…20 гадоў не было нічога падобнага. Цяпер бераг возера арандуе нейкі “маркіз Карабас”. Заплацілі трыццаць тысяч за тое, што ён там паставіў нікому непатрэбныя лаўкі і альтанкі. Ні туалетаў, ні электрычнасці, ні нармальных стаянак для машын. На Захадзе сутнасць арэнды зусім іншая…

А ў нас галоўнае – “срубить бабло”…

Крама сталення

Перад войскам у мяне пачаў змяняцца густ. Пачынаўся хэві-метал, і зацікаўленасць цяжкай музыкай змяншалася. Выключэнне — “AC/DC”. На мой погляд, гэта блюз. Толькі выкананы ў стылі цяжкога рока.

Акрамя іх слухаў толькі панк-рок. Дарэчы, свае першыя песні я напісаў, пачуўшы “Sex Pistols”. Было гэта напрыканцы 1970-х.

Пасля вайсковай службы стаў зусім іншым чалавекам. У сэнсе музычных прыярытэтаў.

Пасля школьнага выпуску я амаль год працаваў на авіязаводзе, займаўся дэмантажом. Разборка самалётаў — першая стадыя іх рамонту. Напэўна, гэта была самая цяжкая работа ў маім жыцці.

Працаўладкаваўся я перад самай зімой і вельмі хутка адчуў, што такое “неацяпляльны” цэх. Тэмпература там, як на вуліцы.

У маёй працоўнай кніжцы гэта адзін запіс, які не звязаны з мастацтвам. Пасля авіязавода была праца на тарарамонтным прадпрыемстве, ужо ў якасці мастака.

Малады тады быў, любіў паспаць, таму ўвесь час спазняўся. Вокны кабінета нашага начальніка выходзілі на прахадную, таму ён усё гэта бачыў і потым мне выгаворваў. Але галоўнае, што паспеў адтуль зволіцца за тыдзень да таго, як згарэў клуб, дзе працаваў. Калі б гэта адбылося пры мне, яго б 100% “павесілі” на мяне… Як кажуць, паспеў “саскочыць”…

Было гэта перад самым прызывам.

Пасля школы два гады мне рабілі адтэрміноўку, таму прызвалі толькі восенню 1979-га.

Ледзь не трапіў у Афганістан, але ў рэшце рэшт – Сосны, вучэбка.

Вядома, што пасля яе звычайна трапляюць у “лінейку”, то бок у звычайныя вайсковыя часці. Напэўна, так адбылося б і са мной, каб не адзін выпадак.

У нас былі чарговыя заняткі. Аднак паколькі ў асноўным я рабіў тады ленінскі пакой, то ў сэнс размовы “не ўязджаў”. Надакучыла слухаць ухаластую “настаўніка колеру хакі”, і я пачаў маляваць. Было тры фламастары – сіні, зялёны і чырвоны.

Намаляваў імі таго падпалкоўніка. Здаецца, з прозвішчам Гардзейчык. Гэта было нешта падобнае на шарж.

А потым аўтаматычна вакол яго — голых жанчын. Ён выпадкова заўважыў, пачырванеў, але нічога адразу не сказаў.

Пасля заняткаў я папрасіў прабачэння. Сябе ён пазнаў, а наконт голых жанчын спытаў: “Чаму?” — “Яшчэ малады…”

Канешне, потым быў даволі гучны скандал, але з вучэбкі мяне “не выперлі”. Па загадзе камандзіра часці прымусілі служыць у гаспадарчым узводзе. Каб да канца службы (у тым ліку і пад камандай падпалкоўніка Гардзейчыка) я нешта для іх маляваў.

Дарэчы, дэмбельскі альбом у мяне захаваўся па наш дзень. Там незвычайныя “калькі”. Не як ва ўсіх, зробленыя пад капірку, а кожная намалявана эксклюзіўна. Там усё наша жыццё, шаржы на ўсіх афіцэраў і прапаршчыкаў.

Некаторыя начальнікі пра гэта чулі, і каб мяне злавілі, што называецца, “з доказамі віны”, каштавала б усё вельмі дорага, але, дзякуй Богу, пранесла. Словам, гуляў з агнём…

“Дэмбяльнуўся” я восенню 1981 года.

Людзі настальгуюць па тых часах, па той жа арміі, а мяне ў той эпосе цікавілі зусім іншыя рэчы.

Польская музыка, напрыклад.

Да службы гэта быў Тадэвуш Налепа і гурт “Breakout”, а пасля таго, як у Польшчы ўвялі ваеннае становішча, з’явіліся “Брыгада крызіс”, “Отдзел замкненты”, “Лэдзі панк”, “Банда і Ванда” і г. д.

У 1982 годзе я паступіў на мастацка-прамысловы факультэт Тэатральна-мастацкага інстытута па спецыяльнасці “Інтэр’ер і абсталяванне”. Як скончыў, па размеркаванні паехаў у рэстаўрацыйныя майстэрні ў Гародню. Але там адразу ўзяў “адмацаванне”, таму што мне пастаянна трэба было ездзіць у Мінск, дзе яшчэ існавала “Бонда”.

З Баранавічаў значна бліжэй і прасцей, таму ў родным горадзе я ўладкаваўся мастаком у раённы аддзел культуры.

Крамы творчасці

Праз некалькі гадоў перайшоў на працу ў нейкае прыватнае ТАА. Прапрацаваў (з большасці фармальна) там да 1997 года. Больш ніякіх запісаў у маёй працоўнай кніжцы няма.

Яшчэ ў школе, дакладней, пасля восьмага класа, бацькі падарылі класічную гітару. Калі сказаць вельмі мякка, то граць на ёй (хадзіць на заняткі) не падабалася.

Неўзабаве мне выпадкова перабілі палец, і я перастаў граць увогуле. Праз некаторы час траўма зажыла, і зноў узяў гітару. Зняў дзве струны і сам пачаў падбіраць нешта рок-н-рольнае. У гэты ж час засвоіў ігру на гармоніку.

Перад самай арміяй пачаў складаць песні, не ведаю чаму, бо па спевах у школе ў мяне заўсёды былі двойкі. Напэўна, прага да творчасці ў нас ёсць на нейкім падсвядомым узроўні. Першыя песні былі на вершы Бернса і байкі Кандрата Крапівы.

Хутчэй за ўсё з гэтага і пачалася мая любоў да беларускай мовы. Я зразумеў, што можна спяваць па-беларуску пад музыку, якая падабаецца.

Потым дадаліся тэксты на беларускай мове, у “Бондзе” іх пісаў Сяргей Кныш. Я адчуваў пры гэтым уплыў палякаў, якія спявалі па-польску. У выніку неўзабаве прынцыпова перайшоў на беларускую.

Дарэчы, менавіта моўнае пытанне і вырашыла мой творчы лёс.

Першай групай, дзе я граў, была “Студыё-7”.

Трапіў туды амаль выпадкова.

Памятаю, як Слава Сцяпанаў, на той момант студэнт кансерваторыі, ішоў па калідоры нашага інтэрната, у той час як я ў сябе ў пакоі нешта дрынкаў на гітары і граў на губным гармоніку. Пачуўшы маю «музыку», Слава запрасіў у склеп інтэрната, дзе ў хлопцаў была студыя. Сыграў на губным гармоніку нешта з рэпертуару “Led Zeppelin”, і мяне прынялі ў калектыў, які складаўся з некалькіх скульптараў і аднаго кантрабасіста.

Потым з яе ўзніклі адразу дзве каманды – “Бонда” і “Метро”. Я, Сяргей Кныш і Іван Маркаў вырашылі стварыць беларускамоўную групу.

Мы нават з Мальдзісам кансультаваліся наконт назвы. Прынеслі яму цэлы спіс слоў, які напісаў, здаецца, Анатоль Сыс. І Адам Восіпавіч падрабязна тлумачыў сэнс кожнага.

“Метро” ж пайшло іншым шляхам. Яны сталі граць і спяваць рускамоўны поп.

“Бонда” мае шмат сэнсаў, сярод якіх — “лепта”, “кавалак”, “частка нечага суцэльнага, адзінага”.

Прынамсі, шмат адценняў і ў слова “крама”, якое таксама было ў тым спісе і якое я потым і прапанаваў…

Першы альбом “Бонды” (дзе ёсць “Слуцкая брама” і “Стэфка”) мы зрабілі ў 1986 годзе. А да гэтага ў падвале Тэатральна-мастацкага інстытута былі запісаныя стартавыя песні. Адбылося гэта на зломе 1984 і 1985 гадоў. З большасці, у 1985 годзе. Умоўна сёлета 30 гадоў маёй беларускамоўнай творчай дзейнасці.

“Бонда” праіснавала да 1989 года.

У гэты час, нагадаю, я з’ехаў у Баранавічы і на два гады адышоў у бок ад публічнай музычнай творчасці.

У 1991 годзе ў першы дзень путчу і стварэння ГКЧП да мяне прыехалі хлопцы з “Рокіс”. Я нешта спрабаваў гаварыць ім пра небяспечную палітычную сітуацыю, аднак ніхто да гэтага не паставіўся сур’ёзна.

Хуценька арганізавалі нейкія пасядзелкі, і яны запрасілі мяне стаць вакалістам. Маўляў, у іх ужо ёсць беларускамоўная праграма. Я пагадзіўся.

Напэўна, гэты акцэнт трэба зрабіць менавіта тут, бо падчас той сустрэчы я пазнаёміўся з чалавекам, з якім сябрую ўжо амаль чвэрць стагоддзя. Гаворка пра Зміцера Лукашука. Цудоўны, сціплы чалавек і паэт, які напісаў большасць тэкстаў “Крамы”. Яго добра ведаюць па журналісцкай рабоце на “Еўрарадыё для Беларусі”.

На мой погляд, ён адзін з найлепшых у гэтай справе.

Напэўна, у нас са Зміцерам ёсць нейкая творчая сувязь на энергетычным узроўні. Звычайна, я пішу музыку, а ён потым аздабляе яе вельмі добрымі тэкстамі. Думаю, адно з тлумачэнняў поспеху “Крамы” якраз у гэтым і ёсць.

Ён мне, як брат.

Аднак вернемся ў жнівень 1991 года. Праз пару дзён пасля баранавіцкай сустрэчы я прыехаў у Мінск на рэпетыцыю “Рокіс”, паслухаў іх песні. Не скажу, што моцна спадабаліся і надта пасавалі да майго голасу.

Перарабілі. Запісалі дыск з галоўнай песняй “Пагоня” на вершы Максіма Багдановіча. Паводле “Народжанага тут” на вуліцы Кастрычніцкай знялі кліп.

І зноў я ўбачыў: нешта не тое. Тады ў мяне былі напісаны песні, якія я даў Лукашуку, каб той зрабіў тэксты. Сам я, на жаль, не паэт, таму звычайна пішу толькі “рыбу”. То бок выкладаю сэнс таго, пра што музыка.

Калі закончылі, хлопцы ўбачылі, што мае песні значна лепшыя за тыя, што былі раней. Раней яны нагадвалі нейкі канструктар, не было цэльнасці, агульнай ідэі. І нават свайго стылю.

Неўзабаве пачалі граць толькі тое, што я пісаў. Выказаў патрэбу змяніць канцэпцыю і назву. У адказ прагучала, што ўжо ўсе ведаюць “Рокіс”, з чым я кардынальна не пагадзіўся і сказаў: “Не хвалюйцеся, праз месяц–два ўсе будуць ведаць новую назву не менш за першапачатковую”.

Так яно і адбылося. Напрыканцы 1991 года з’явілася “Крама”. І ў наступным годзе на “Басовішча” мы паехалі ўжо з новай назвай.

На момант размовы, калі не памыляюся, у нас ужо дзесяць альбомаў (у тым ліку і адзін канцэртны).

Зразумела, што за часы існавання гурту было шмат чаго цікавага. З’яўленне “Крамы” супала з распадам Савецкага Саюза, з вяртаннем гістарычнай сімволікі і юрыдычнай незалежнасцю Беларусі. Тады (як і ў час перабудовы) было шмат ідэй і творчай энергіі. І хоць абодва перыяды былі дастаткова цяжкімі (так адбываецца заўсёды), аднак не гэта самае галоўнае. Не заўсёды, але менавіта ў цяжкія часы і з’яўляецца САПРАЎДНАЕ МАСТАЦТВА.

Напэўна, яно ёсць і цяпер, але раней было больш шчырага імпэту, жадання зрабіць адразу ўсё. І трэба сказаць, многае атрымлівалася. Аб чым сведчыць і першая рок-карона ў 1994 годзе, і перамога на конкурсе ў Маскве. Усё гэта давала штуршок для наступных работ, новых пошукаў.

Крама выпрабаванняў

Уздым працягваўся да 1996 года, калі забаранілі кліп “Гомельскі вальс” і не аддалі нам запіс канцэрта, што адбыўся на пяцігоддзе “Крамы” ў Палацы прафсаюзаў. Нават не ведаю, захаваўся ён ці не.

Потым паціху пачалася інфармацыйная блакада, якая вылілася ў першую забарону. Прынцып добра вядомы – калі гурту няма на сцэне і ў эфіры некалькі гадоў, пра яго пачынаюць пакрыху забываць.

Далей нас “разбаранілі” і зноў забаранілі… Нечым гэта нагадвае вяла цякучую форму адной непрыстойнай хваробы…

Першая забарона звязана з тым, што скончыліся першыя (выбачайце за таўталогію) 10 гадоў прэзідэнцтва Лукашэнкі. Як вядома, у парку “Дружбы народаў” каля сумна вядомай плошчы Бангалор з гэтай нагоды адбыўся пратэсны канцэрт. Чамусьці нас туды не запрасілі, але гэта — да арганізатара.

Шчыра кажучы, чаму так зрабіў Шаблінскі, я не ведаю па наш дзень. Напэўна, таксама нейкія “гульні”… І ўвогуле, ён вельмі “своеасаблівы” чалавек…

У адным з інтэрв’ю на гіпатэтычнае пытанне, што было б у выпадку наяўнасці запрашэння, я адказваў станоўча. І “Крама” папала “пад раздачу”.

Як кажуць дыпламаты, да 2007 года мы былі персонамі нон грата. Увесь гэты час ездзілі на канцэрты ў Польшчу, калі там у нейкім горадзе праходзілі апазіцыйныя мерапрыемствы.

Плюс “Басовішча”. Гэта крыху падтрымлівала, бо ў Беларусі ніякай працы для нас не было.

Калі забарону знялі, мы адразу запісалі альбом “Усё жыццё — дзіўны сон”.

Другая забарона адбылася пасля падзей 2010 года. Канешне, больш за ўсіх дасталася Зміцеру Вайцюшкевічу, але аўтаматычна хапіла і ўсім, каго ўлады не лічаць сваімі.

Не святкавалі ні маё 50-годдзе, ні 20 гадоў існавання “Крамы”. Памятаю, тады да нас з Расіі прыязджаў Мікалай Аруцюнаў, якога называюць “бацькам расійскага блюза”, і на невялічкіх канцэртах нас віншаваў. Гэта была вельмі патрэбная падтрымка.

Разам мы выканалі з дзясятак песняў і запісалі альбом “Live in Minsk”. Назва агульнага гурту “Blues Barbarians”

Зараз зноў лібералізацыя, і праз сем гадоў пасля папярэдняга мы прэзентавалі альбом “Белая вада”. Вядомы музычны журналіст, крытык і стваральнік “Тузіна гітоў” Сяргей Будкін назваў яго вандроўкай па нашай творчасці. Магчыма, так яно і ёсць. Гэта, сапраўды, дарожны альбом.

Зразумела, што цяпер нас у чарговы раз “разбаранілі”, але вялікага жадання займацца палітыкай (у беларускім разуменні) у мяне больш няма. Кожны павінен рабіць сваю справу.

Я – музыкант, а палітыкай хай больш клапоцяцца тыя, хто ёй займаецца прафесійна. Такое ўражанне, што пакуль яны банальна нас выкарыстоўваюць у сваіх мэтах. І не больш.

Гэта не азначае, што я не цікаўлюся тым, што адбываецца вакол. Наадварот. Прынцыпова веру ў абавязковыя змены. Іншая справа, якімі яны будуць. Я за бел-чырвона-белы колер”.

27.08.2015

%d0%92%d0%90%d0%a0%d0%90%d0%a8%d0%9a%d0%95%d0%92%d0%86%d0%a7-1 %d0%92%d0%90%d0%a0%d0%90%d0%a8%d0%9a%d0%95%d0%92%d0%86%d0%a7-5 %d0%92%d0%90%d0%a0%d0%90%d0%a8%d0%9a%d0%95%d0%92%d0%86%d0%a7-4 %d0%92%d0%90%d0%a0%d0%90%d0%a8%d0%9a%d0%95%d0%92%d0%86%d0%a7-3 %d0%92%d0%90%d0%a0%d0%90%d0%a8%d0%9a%d0%95%d0%92%d0%86%d0%a7-2 %d0%92%d0%90%d0%a0%d0%90%d0%a8%d0%9a%d0%95%d0%92%d0%86%d0%a7-6 %d0%92%d0%90%d0%a0%d0%90%d0%a8%d0%9a%d0%95%d0%92%d0%86%d0%a7-7 %d0%92%d0%90%d0%a0%d0%90%d0%a8%d0%9a%d0%95%d0%92%d0%86%d0%a7-8 %d0%92%d0%90%d0%a0%d0%90%d0%a8%d0%9a%d0%95%d0%92%d0%86%d0%a7-9 %d0%92%d0%90%d0%a0%d0%90%d0%a8%d0%9a%d0%95%d0%92%d0%86%d0%a7-10 %d0%92%d0%90%d0%a0%d0%90%d0%a8%d0%9a%d0%95%d0%92%d0%86%d0%a7-11 %d0%92%d0%90%d0%a0%d0%90%d0%a8%d0%9a%d0%95%d0%92%d0%86%d0%a7-12